Tytuł nagłówka cyklu felietonów brzmi infantylnie, lecz tylko z pozoru. Nie do mnie należy ocena, bo piszę dla Czytelniczki, Czytelnika, a nie wiem, kim są. Więc „w ruch” – infantylne są książki na portalu Recenzownia recenzowane, gdy giną żołnierze, a ich żony są gwałcone (na końcu felietonu będzie optymistyczniej, mam nadzieję). Od tego jest felieton.
Miałem okazję spotkać się w Świdnicy w pizzerii „Ferrarii” (bo tam zawsze zabierałem po spotkaniach literackich gości – literatów, krytyków, filozofów itd.), zupełnie przez przypadek z żołnierzami, którzy po misji w Afganistanie mieli „urlop” (pewnego rodzaju odreagowanie bycia na froncie) i możliwość odwiedzenia Świdnicy. Ponieważ nigdy nie byłem w wojsku, a moim poligonem była i będzie biblioteka (a pamiętajmy, że pierwsze strzały armatnie wychodzą ze słów), to przysłuchiwałem się ich rozmowom i żeby dołączyć do ich stolika zamówiłem dla nich piwa. Wstąpiłem „do ich szeregów”. Byłem po prostu ciekawy opowieści. I zacząłem zadawać pytania – pytania, które zadawałem, zostały skomentowane tak: „mówisz jak cipa”. Przyjąłem to do siebie bez obrazy. Odczekałem pół godziny, przysłuchując się opowieściom. Podszedł do mnie ich dowódca i mówi: „Wojtek, wybacz im. Oni są dobrymi ludźmi, a musieli na froncie zabijać innych ludzi. Staram się ich otoczyć opieką – moja żona jest nauczycielką i cię rozumiem, o czym z nimi rozmawiałeś”.
To tylko epizod. Dla mnie osobiście jednak epizodyczne postacie są najistotniejsze, a najbardziej, gdy są rzeczywiste. I moim zdaniem, by dobro istniało, to trzeba się o nie starać i spierać, ale w sporze, a nie w walce. W rozmowie.
Co robią kwiatki na działce – może, gdy mają ochotę, to zakwitną?
Nie zakwitną, gdy mają kwaśną ziemię, a potrzebują zasadowej. Słowa potrafią zmieniać świat na lepszy.
Wojciech Koryciński
