Dziewięć centymetrów winylu. Wielka głowa, czarne oczy, zero ust. Tyle wystarczyło, by stworzyć globalną obsesję wartą miliardy dolarów. Co sprawia, że dorośli ludzie potrafią wydać fortunę na plastikową podobiznę ulubionego bohatera? O fenomenie Funko Pop ze swojej perspektywy opowiada nam Łukasz Ignatow.
Od jak dawna kolekcjonujesz figurki Funko Pop? Pamiętasz, jaka była Twoja pierwsza sztuka w zbiorach?
ŁI: Figurki funko zbieram od ok. 13 lat. Pierwszą, którą kupiłem był Dean Winchester z serialu „Supernatural”, bo miałem wtedy fazę na ten serial, a figurka wpadła mi w oko na portalu „tablica” (dzisiejszy olx)
Co sprawiło, że kupiłeś akurat tę figurkę? Był to impuls czy świadomy początek kolekcji?
ŁI: W tamtym czasie zbierałem głównie książki i komiksy, więc zakup tej figurki był chyba takim impulsem. Dodatkową zachętą była atrakcyjna cena.
Twoja kolekcja ma jakiś główny motyw przewodni np. konkretne uniwersum, film, postacie z anime, muzyka, czy zbierasz „wszystko, co wpadnie w oko”?
ŁI: Zbieram głównie figurki z uniwersum Gwiezdnych Wojen. Kiedyś bardziej interesowałem się Marvelem, więc mam sporo figurek również z bohaterami z tych komiksów, kilka z komiksów DC, sporo z mojej ulubionej serii anime „One Piece”, a reszta to zbieranina postaci, które dostawałem np. na urodziny do znajomych, więc mam tam zarówno „niebieskich” z Avatara jak i Gandalfa Szarego.
Ile aktualnie figurek liczy Twoja kolekcja?
ŁI: Przygotowując się do wystawy (w końcu!) policzyłem i w tej chwili mam 73 figurki.
Kolekcjonowanie Funko Pop to dla Ciebie nostalgia i powrót do czasów dzieciństwa?
ŁI; Nie. Kolekcjonuję różne rzeczy (książki – do czytania, gry planszowe – do grania, figurki różne, nie tylko funko, zestawy lego) i powoli brakuje mi na nie miejsca. Robię to dla własnej przyjemności, ale również dla żony, bo część figurek funko i zestawów LEGO jest jej.
Jak na Twoją pasję reagują najbliżsi ?
ŁI: Niestety żona mnie nie stopuje i sama często kupuje figurki, jak wypatrzy jakąś fajną promkę, więc powoli to ja muszę stopować ją.
Marka Funko przeszła długą drogę od prostych, powtarzalnych pozycji do skomplikowanych dynamicznych póz i przezroczystych elementów. Jak oceniasz tę ewolucję designu na przestrzeni lat?
ŁI: Szczerze mówiąc nie analizowałem jej nigdy, ani nie jestem psychofanem tej marki. Zbieram różne rzeczy, które sprawiają nam (mi i żonie) radochę, figurki funko to tylko część większej kolekcji, w związku z czym nie skupiam się na ich historii, a na samych figurkach. O takich niuansach to mogę z Wami porozmawiać w kontekście gier planszowych, których mam ponad 400 (śmiech).
Jaki rodzaj figurek lubisz najbardziej: klasyczne, Glow in the Dark (świecące w ciemności), Flocked (z meszkiem), Metallic, czy może gigantyczne wersje Jumbo (10 cali)?
ŁI: Najbardziej lubię figurki, które pasują mi do kolekcji. Większość mamy tradycyjnych, ale mam kilka świecących i kilka dioram. Na 10-calowe jeszcze się nie zdecydowaliśmy, chociaż było blisko…
Każdy kolekcjoner dociera do momentu, w którym brakuje ścian. Jak wygląda Twoja selekcja i redukcja kolekcji? Masz zasadę „jedna figurka przychodzi, jedna odchodzi”?
ŁI: Póki co jeszcze nie pozbywam się posiadanych figurek, ale już coraz staranniej wybieramy kolejne figurki od kolekcji, bo miejsca już prawie nie ma.
Zdarzyło Ci się kiedyś koczować w nocy pod sklepem (np. przed otwarciem galerii handlowej) albo brać urlop w pracy tylko po to, żeby upolować limitowany drop?
ŁI: Nie. Nie jestem TAKIM kolekcjonerem. Jestem raczej po drugiej stronie medalu – czekam na promki, okazje itd. Nie mam FOMO, nie muszę mieć wszystkiego, a jeśli nie uda mi się kupić jakiejś figurki, która pasowałaby do mojej kolekcji – trudno. Kupię (może) jakąś inną.
Masz w głowie określoną „liczbę ostateczną”, po której powiesz sobie stop, czy to proces, który nie ma prawa się skończyć, dopóki starczy sił i pieniędzy?
ŁI: Nie mam liczby ostatecznej, myślę, że to bardziej kwestia zdrowego rozsądku.
Co kiedyś stanie się z Twoją kolekcją?
ŁI: Szczerze mówiąc – nie wiem. Wiem jednak, że gdyby sytuacja tego wymagała i musiałbym sprzedać figurki (np. z powodów zdrowotnych) to zrobiłbym to bez żalu. Są rzeczy ważne i ważniejsze.
Dziękuję za rozmowę
Zdjęcia pochodzą z wystawy, które do końca roku możecie oglądać w wambierzyckim muzeum: TUTAJ.























