Cztery zwycięstwa z rzędu w klasyfikacji generalnej Pucharu Polski w Dogtrekkingu i ponad 56 tysięcy punktów na koncie – to bilans, który robi wrażenie. Górskie Sapacze to jednak znacznie więcej niż tylko sportowe trofea i kolejne kilometry pokonywane z mapą oraz czołówką w terenie. To ekipa, dla której dogtrekking to przede wszystkim świetna zabawa, niespożyta energia i przyjaźń na dwóch oraz czterech łapach. O tym wszystkim i nie tylko, Agnieszka Góralczyk rozmawia z Beatą Makowską współzałożycielką drużyny.
Cztery zwycięstwa z rzędu i historyczny rekord — spodziewaliście się takiego sukcesu?
BM: Absolutnie nie! Od początku sezonu wiedzieliśmy jednak, że tegoroczna edycja Pucharu Polski w Dogtrekkingu będzie inna niż poprzednie. Tytuł najlepszej drużyny można zdobyć raz, rok później go obronić, ale trzecie zwycięstwo z rzędu w ubiegłym roku było już naprawdę wielkim wydarzeniem. Dlatego do tegorocznej edycji przystępowaliśmy ze świadomością, że będzie miała szczególny wymiar. Przede wszystkim sentymentalny i pożegnalny, a dopiero później sportowy. Dla części naszych czołowych zawodników, a jednocześnie osób z najdłuższym stażem, był to ostatni sezon startów w Pucharze Polski. Ale… jak widać, pomarańczowa moc nie zna granic! Zrobiliśmy to po raz czwarty, ustanawiając dwa historyczne rekordy: zdobyliśmy najwyższą liczbę punktów w historii Pucharu: aż 56 065 i jako pierwsza drużyna wygraliśmy klasyfikację generalną cztery razy z rzędu! To była ciężka, zespołowa walka. Czasem trzeba było pokonać własne lęki związane z trasą albo wyjść ze swojej strefy komfortu. Ale skoro jesteśmy Sapvengersami, żaden dystans ani żadna edycja nie są nam straszne!
Jak udaje Wam się utrzymać tak równą formę w tak licznym zespole?
BM: Górscy Sapacze to drużyna licząca około 50 przewodników z psami, pochodzących z kilku województw: dolnośląskiego, śląskiego, małopolskiego, mazowieckiego, opolskiego i świętokrzyskiego. Staramy się spotykać i trenować w większym gronie, choć przy tak dużych odległościach nie zawsze jest to łatwe. Dlatego większość z nas przygotowuje się indywidualnie, na własnym terenie. Nasz zespół jest bardzo zróżnicowany. Mamy osoby biegające w czołówce, ale też takie, które maszerują czy po prostu spacerują z psami. I właśnie to jest w nas fajne! Dla nas każdy zawodnik jest tak samo ważny.Każdy, kto przekracza linię mety, dokłada swoje punkty do wspólnego wyniku drużyny. Nie musimy wszyscy biegać w tym samym tempie, żeby grać do jednej bramki. A raczej… do jednej mety! Naszą siłą jest również to, że każdy może znaleźć u nas swoje miejsce i rozwijać się we własnym tempie. Świetnym przykładem są Ala i Dafne, które przeszły z dystansu Mini (15 km) na Mid (25 km), a także Ania, Karol i Ivarek – maleńki chin japoński, którzy z trasy 5 km przeszli na dystans 15 km. Dla niektórych takie zmiany mogą wydawać się niewielkie, ale za nimi często stoją przełamywanie własnych obaw, wychodzenie ze strefy komfortu i odkrywanie, że potrafimy więcej, niż początkowo sądziliśmy. I właśnie takie historie cieszą nas równie mocno jak miejsca na podium. Bo nie trzeba być urodzonym biegaczem ani mieć sportowego zacięcia, żeby zostać Sapaczem. Czasem największym zwycięstwem jest samo przekroczenie własnej linii startu.
Skąd biorą się w Was tak ogromne pokłady pozytywnej energii?
BM: Tu muszę się uśmiechnąć! Od samego początku istnienia drużyny chcieliśmy trochę odczarować dogtrekking. Pokazać, że to aktywność dla każdego człowieka i każdego psa, niezależnie od tempa, kondycji czy doświadczenia. A jak zrobić to lepiej niż przez humor i duży dystans do samych siebie? Za naszymi startami kryją się fantastyczne przygody, taplanie w błocie, spektakularne upadki i nadprogramowe kilometry, które chyba stały się już naszym znakiem rozpoznawczym! Bo kiedy mapa mówi, że właśnie zrobiliśmy trzy kilometry więcej, niż planowaliśmy, też potrafimy znaleźć powód do śmiechu. Nasza aktywność nie kończy się zresztą na Pucharze Polski. Z psami realizujemy również inne projekty i podejmujemy kolejne wyzwania, takie jak Korona Gór Polski, Drabina Wałbrzyska, biegi z przeszkodami, między innymi Hard Dog Race i Canine Trial K9, czy wielokilometrowe rajdy, takie jak Potrójna Korona. Każda z tych przygód to okazja do odkrywania nowych miejsc, sprawdzania własnych możliwości i budowania jeszcze silniejszej więzi z psem.
Chcemy pokazywać nie tylko suche wyniki i miejsca w tabelach, ale też wszystko to, co dzieje się wokół startów: wspólny czas z psem, przygody na trasie, relacje i radość z bycia razem. Bo dogtrekking i turystyka z psem to dla nas znacznie więcej niż rywalizacja. To wspomnienia, nowe doświadczenia i przygoda dostępna dla każdego – niezależnie od tego, czy walczy o medale, czy po prostu cieszy się wspólną drogą. Ta energia nie bierze się jednak wyłącznie z samych zawodów. Potrafimy świetnie bawić się również poza trasą! Po startach spotykamy się w naszych „tajnych bazach” – przy ognisku, na wspólnym obiedzie, a czasem również na kręglach czy bilardzie. Wspólnie wędrujemy też po swoich regionach, kiedy tylko nadarza się okazja. A kiedy nie możemy spotkać się na żywo, pozostaje nam niekończący się czat na WhatsAppie, na którym pomysłów, żartów, memów i rozmów na poważnie tematy, nigdy nie brakuje. To właśnie te małe i duże spotkania sprawiają, że jesteśmy czymś więcej niż drużyną spotykającą się na linii startu. Po prostu lubimy spędzać ze sobą czas! A kiedy ludzie dobrze czują się razem, ta energia naturalnie przenosi się również na trasę!
Jak narodziła się chęć pomagania bezdomnym zwierzętom?
BM: Pomysł na Wirtualny Bieg Sapiącej Koszulki narodził się w mojej głowie w lutym 2023 roku, w pierwszą rocznicę powstania Górskich Sapaczy. Początkowo miał to być projekt skierowany wyłącznie do naszej drużyny. Ale gdzieś podczas pisania regulaminu pomyślałam: a może zaprosimy też naszych znajomych? A potem znajomych tych znajomych? I tak, całkowicie spontanicznie, powstała pierwsza edycja. Ponieważ lutowa akcja okazała się sukcesem, zorganizowaliśmy również jej letnią odsłonę – Wakacyjną Wirtualną Piątkę. Uczestnicy polecali nasze wydarzenia kolejnym osobom i z czasem wirtualne akcje na rzecz bezdomnych zwierząt na stałe zagościły w naszym kalendarzu. W ten sposób połączyliśmy dwie rzeczy, które są nam bliskie: aktywność fizyczną i pomaganie. Można wyjść na spacer, pobiegać z psem, zrobić coś dobrego dla własnego zdrowia, a jednocześnie wesprzeć zwierzęta, które wciąż czekają na swoje domy. I właśnie ta prostota jest w tym pomyśle najpiękniejsza.
W lutym 2027 roku odbędzie się czwarta edycja Wirtualnego Biegu Sapiącej Koszulki. Czego możemy się spodziewać?
BM: W lutym 2027 roku Górskie Sapacze będą obchodziły swoje piąte urodziny. Chcielibyśmy więc, żeby czwarta edycja Wirtualnego Biegu Sapiącej Koszulki była naprawdę wyjątkowa! Zależy nam, aby dotrzeć do jeszcze szerszego grona uczestników, nie tylko do sympatyków Górskich Sapaczy. Od początku w naszych akcjach biorą udział między innymi seniorzy, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Wałbrzychu, Kat Cross i inne drużyny np. Sowie Szczyty Team oraz drużyny dogtrekkingowe. Bardzo nas cieszy, że idea zatacza coraz szersze kręgi. Marzy nam się, żeby dołączyły kolejne grupy społeczne, zakłady pracy czy całe zespoły, które zechcą wspólnie ruszyć się z kanapy i pomóc zwierzakom. Bo kiedy aktywność łączy się z pomaganiem, satysfakcja jest podwójna! Dlatego już teraz serdecznie zapraszamy do udziału. Szczegóły będziemy zdradzać bliżej startu akcji.
Czy Wasze biegi wirtualne zachęcają do dogtrekkingu osoby, które wcześniej go nie znały?
BM: Tak! Nasze biegi wirtualne mogą być świetnym początkiem przygody z aktywnością z psem, również dla osób, które wcześniej nie miały styczności z dogtrekkingiem. Można zacząć w dowolnym miejscu, we własnym tempie i bez presji rywalizacji. Nie trzeba od razu mierzyć się z górskimi trasami czy walczyć o miejsca na podium. Wystarczy wyjść z psem na spacer i pokonać wybrany dystans. A przy okazji można wesprzeć czworonogi, które czekają na swój dom. Być może dla kogoś będzie to po prostu jednorazowy udział w akcji, a dla kogoś innego – początek zupełnie nowej pasji. I właśnie takie historie bardzo nas cieszą!
Wakacyjna Wirtualna Piątka przyniosła rekordowe 12 100 zł. To motywacja do dalszych działań?
BM: Zdecydowanie! Sierpniowa edycja przerosła nasze najśmielsze oczekiwania. Kwota 12 100 zł zebrana na rzecz wałbrzyskiego schroniska to nasz największy wspólny sukces w dotychczasowych akcjach. To niesamowite uczucie widzieć, jak pomysł, który początkowo miał połączyć niewielką grupę znajomych, z czasem angażuje coraz więcej ludzi i przynosi tak konkretną pomoc. I absolutnie nie powiedzieliśmy jeszcze ostatniego słowa! Marzy nam się naprawdę duża edycja, w której uda się zaangażować jeszcze więcej osób. Każda taka akcja przypomina nam, że nie trzeba być wielką organizacją, żeby zrobić coś dobrego. Czasem wystarczy pomysł, trochę zaangażowania i ludzie, którzy zechcą do niego dołączyć.
W ostatnich miesiącach Wasze media społecznościowe zdominował genialny motyw „Sapvengersów”, poszukiwania „Kamieni Umysłu” i aktywowania „Sapacziowej Fany”, czyli Pomarańczowego Pola Mocy. Jak zrodził się pomysł na zaadaptowanie uniwersum Avengers do świata dogtrekkingu i który z Waszych psów najlepiej odnalazł się w roli superbohatera?
BM: Staramy się odczarować dogtrekking i pokazać, że to aktywność dla każdego. A jak zrobić to lepiej niż przez humor, dystans do siebie i wspólną przygodę? Tak właśnie, podczas zawodów w Ustrzykach Dolnych, narodził się pomysł na Sapvengersów. Nasza reprezentacja była wtedy wyjątkowo nieliczna – na starcie stanęło zaledwie sześć osób. Ulegliśmy Klątwie Białego Błota… i tak narodzili się Sapvengersi, czyli bohaterowie, którzy nie lękają się niczego! Historia szybko się przyjęła, a kolejni zawodnicy chcieli przejść własną Sapomorfozę. W pewnym momencie opowieść zaczęła pisać się właściwie sama. Był w tym również pewien zamysł: Puchar Polski składa się z sześciu edycji rozgrywanych w sześciu różnych miejscowościach, dlatego każda z nich otrzymała swój własny kamień do zdobycia.( Lubliniec – Zielony Kamień Czasu, Brenna – Niebieski Kamień Przestrzeni, Ustrzyki Dolne – Czerwony Kamień Rzeczywistości, Złoty Potok – Pomarańczowy Kamień Duszy, Wisła – Fioletowy Kamień Mocy, Złoty Stok – Żółty Kamień Umysłu ) i my je zdobyliśmy – ratując tym samym wszechświat. Żarcik. A który pies najlepiej odnalazł się w roli superbohatera? Każdy! Zarówno psy, jak i ich ludzie świetnie odnaleźli się w tym wymyślonym, ale jakże naszym świecie. Równolegle do Sapvengersów powstało Sapaczowe Multiwersum, za którym stoi L.S. Sapuniverse, czyli Szymon.
Zaczęły powstawać kolejne odcinki filmowe, ( dostępne na naszym kanale YT ) niezależne od historii Sapvengersów. Poszliśmy nawet o krok dalej – doczekaliśmy się Hymnu Sapaczy i kolejnych piosenek. Jesteśmy niesamowicie kreatywną drużyną! A to wszystko pokazuje, że dogtrekking to nie tylko wyniki i rywalizacja, ale też wyobraźnia, wspólne pomysły i mnóstwo dobrej zabawy.
Część Waszej ekipy (Nikola i Bonzo) zaliczyła ekstremalny bieg z przeszkodami Hard Dog Race. Jak pies reaguje na czołganie się w błocie czy pokonywanie sztucznych barier?
BM: W Hard Dog Race startujemy niezależnie od Pucharu Polski już od kilku lat. Mamy na koncie również sukcesy! Samo ukończenie takiego biegu jest dużym osiągnięciem, a miejsce na podium to wisienka na torcie. Świetnie radzą sobie tu między innymi Rozalia z Lusią oraz Szymon z Kirą. W tym roku Nikola i Bonzo reprezentowali nas podczas jubileuszowej, dziesiątej edycji Hard Dog Race na Węgrzech, w Piliscsév. Był to dla nich szczególny start – pierwszy po operacji Bonza, bez presji na wynik.
Psy świetnie odnajdują się na trasie, chyba nawet lepiej niż… ludzie! Taplanie się w błocie, skoki przez przeszkody, czołganie pod oponami, zbiegi i podbiegi to dla nich prawdziwy raj na ziemi. I coś zupełnie naturalnego. A my? Wychodzimy ze swojej strefy komfortu i staramy się dotrzymać im kroku. Czasami to człowiek jest najsłabszym ogniwem tego duetu!
We wrześniu zorganizowaliście w Krakowie wielką akcję rejestracji potencjalnych dawców szpiku kostnego dla Eli, żony jednego z Waszych zawodników. Jaki był odzew tej akcji i jak środowisko dogtrekkingowe zareagowało na ten apel?
BM: Chcielibyśmy przede wszystkim doprecyzować, że nie organizowaliśmy tej akcji, a jedynie nagłośniliśmy apel o pomoc. Odzew był spory, jednak zgłoszone osoby nie przeszły wstępnej selekcji. Dlatego nadal szukamy genetycznego bliźniaka dla Eli. To dla nas bardzo ważna sprawa. Chcemy pomóc Przemkowi, naszemu zawodnikowi, który startuje z Elmo. Jego największym marzeniem jest móc spędzić z żoną jeszcze wiele wspólnych lat. Przy okazji chcemy też przełamywać stereotyp, że szpik pobiera się z kręgosłupa – wciąż wierzy w to wiele osób. Tymczasem w większości przypadków komórki krwiotwórcze pobiera się z krwi obwodowej, a w pozostałych przypadkach szpik pobierany jest z talerza kości biodrowej, w znieczuleniu ogólnym. Nie ma to nic wspólnego z pobieraniem go z kręgosłupa.
Rejestracja w bazie potencjalnych dawców DKMS jest bezpłatna. Wystarczy się zarejestrować i wykonać wymaz zgodnie z otrzymaną instrukcją. To niewielki gest, który może dać komuś szansę na życie. Nie tracimy nadziei, że znajdzie się osoba, która będzie mogła zostać dawcą dla Eli. Trzymamy za nią i Przemka mocno kciuki.
Jesień w pełni, a zima tuż-tuż. Czy w planach jest już kolejny zimowy bieg „Sapanie w Suchych”, który w poprzednich edycjach przyciągał tłumy właścicieli psów w Karkonosze i Góry Suche?
BM: Bardzo byśmy chcieli, ale… Góry Suche zamknęły się dla piesków! Niestety, już w ubiegłym roku nie otrzymaliśmy zgody na organizację dużych zawodów dogtrekkingowych. Jest to dla nas przykre, zwłaszcza że w innych regionach Polski podobne wydarzenia odbywają się bez większych problemów. Dolny Śląsk ma przepiękne tereny, które świetnie nadają się do organizacji dogtrekkingów. Takie wydarzenia to jednak nie tylko sport i rywalizacja. To również okazja, by uczyć bezpiecznej i świadomej turystyki z psem.
Pokazywać, że wędrując z naszymi czworonogami, jesteśmy gośćmi w przyrodzie i powinniśmy szanować zasady obowiązujące na danym terenie. Pies powinien pozostawać na smyczy i pod kontrolą opiekuna.
Ważne jest nie tylko bezpieczeństwo człowieka, ale również samego psa, innych turystów i dzikich zwierząt.
Mimo tych trudności nie rezygnujemy z planów. Mamy kilka pomysłów na 2027 rok, ale na tym etapie nie chcemy jeszcze zdradzać szczegółów. Niech zostanie odrobina tajemnicy! Możemy tylko obiecać, że pomarańczowa energia nigdy nie gaśnie!
Przed nami kolejny rozdział Górskich Sapaczy, a jeśli czegoś nauczyły nas ostatnie lata, to tego, że najlepsze przygody często zaczynają się od pomysłu, który na początku wydaje się absolutnie szalony! Ale wcale nie, NIEREALNY!
Dziękuję za rozmowę
