Strona główna / Wywiady / Anna Nowacka o smokach wyrwanych z baśni i dzieciństwie, które powinno być zabawą i rozwijać wyobraźnię

Anna Nowacka o smokach wyrwanych z baśni i dzieciństwie, które powinno być zabawą i rozwijać wyobraźnię

Napisała dwie części hitowej powieści dla dzieci. Projektowała zabawki z drewna i uważa, że z dzieckiem trzeba się bawić. Trzeba dać mu zabawę, a na wszystko inne przyjdzie czas. Powołała do życia Stowarzyszenie Obrońców Smoków, które działa w Krakowie, gdzie historia miasta miesza się z magią, wywiadowczymi owcami, desantem wybuchowych pierogów i przesympatycznymi kurzogrzmotkami. Anna Nowacka w rozmowie z Agnieszką Góralczyk opowiada m.in. o tym, dlaczego postawiła na smoki i Kraków, dlaczego wybiera zabawę z dzieckiem niż przedwczesną naukę i jak sprawić, by mapa piracka była lepszą zabawą od tableta, czy ekranu telewizora.

Skąd wziął się pomysł na powołanie do życia Stowarzyszenia Obrońców Smoków? Smoki od zawsze były bliskie Pani sercu?

AN: Książka początkowo była bajką na dobranoc, którą opowiadałam swojemu synkowi – Stasiowi. Opowieść stawała się coraz bardziej obszerna, rosła z każdym tygodniem, a syn chciał wracać do jakichś jej elementów więc zaczęłam ją spisywać. Równocześnie byłam kursantką u Mikołaja Grynberga i miałam za zadanie napisać książkę. Moi koledzy z kursu tak pozytywnie przyjęli ten szalony pomysł, aby pisać fantasy dla dzieci, że odważyłam się i po prostu pisałam dalej. Z drugiej strony historia świata jest tak mocno przesiąknięta wątkami dzielnych rycerzy i potwornych jaszczurów, że chciałam dać synowi inny wzorzec i pokazać mu, że dziewczynki są sprytne, mądre i też mogą być głównymi bohaterkami, a nie tylko damami w opresji.

Literatura dla dzieci wymaga szczególnej wrażliwości. Jak buduje się napięcie i humor, które potrafią przyciągnąć uwagę współczesnego, młodego czytelnika?

AN: Intuicyjnie. Ta wrażliwość, humor to filary, które dał mi tata. Nie szukałam nowego języka by dotrzeć do czytelników. Postanowiłam pokazać mu jak patrzę na świat i okazało się, że jest to sposób, którego oczekiwali.

Obrona smoków w Pani książce to ukryta metafora ochrony zagrożonych gatunków zwierząt w prawdziwym świecie?

AN: Również, chociaż najbardziej zależało mi aby pokazać, uprzedzenia, którymi żyjemy. Chciałam aby ta książka uczyła otwartości, tolerancji i szacunku, ale też pozwalała krytycznie patrzeć na świat. Nie przyjmować za pewnik tego, co mówią inni. Chciałam, aby Staś zobaczył, że to, że ktoś jest starszy od niego, albo jest jego rodziną nie sprawia, że automatycznie ma rację. W Polsce pokutuje opinia, że dzieci powinny słuchać się dorosłych – uważam, że dzieci powinny wiedzieć, że mają prawo do oceny postępowania dorosłych – tylko tak nauczymy je, że ich głos jest ważny.

Smoki występują w mitach na całym świecie – od azjatyckich mądrych bóstw po europejskie potwory. Która tradycja mitologiczna jest Pani najbliższa?

AN: W SOSie i KLOPSie inspiracje czerpałam z wielu mitologii i wierzeń. Mamy tu misz masz od słowiańskich bóstw i legend, przez skandynawskie i niemieckie przekazy po azjatyckie.

Gdyby Pani książka miała zostać zekranizowana, to w jakim stylu wizualnym? Bliżej jej do Pixara, klasycznej polskiej animacji, czy stylu Studio Ghibli?

AN: STUDIO GHIBLI!!! Kocham wszystko co zrobili.

Jak narodził się pomysł na moje ukochane kurzogrzmoty?

AN: Kury to jedne z najbliższych kuzynów albo raczej praprapraprawnuków dinozaurów. Mają 56 różnych kurzych słów, są bardzo stadne, potrafią być nawzajem o siebie zazdrosne. To mega ciekawe stworzenia no i są w budowie podobne do velociraptorów, więc połączenie samo prosiło się aby je stworzyć.

Współczesne dzieci potrzebują więcej baśniowości, aby radzić sobie z przebodźcowaniem i technologią?

AN: Współczesne dzieci potrzebują aby się z nimi bawić. Mam uczucie, że o tym zapomnieliśmy w natłoku edukacyjnych aplikacji, zadań, półek montessori i wyzwań z facebooka. Najcenniejszym co dziecko może dostać od rodzica to zabawa. Wyobraźni nie da się nauczyć na studiach, musimy ją rozwijać gdy nasz mózg jest najbardziej plastyczny. Dlaczego zamiast cisnąć dzieci by w wieku 4 lat czytały albo dodawały przebierzmy się z nimi za piratów, zbudujmy wioskę indian. Na wszystko inne będzie jeszcze czas.

Jest Pani nie tylko autorką tekstów, ale też ilustratorką i historyczką sztuki. Jak wykształcenie kierunkowe wpływa na Pani styl wizualny?

AN: Książkę oddałam do zilustrowania mojej przyjaciółce i zostawiłam jej totalnie wolną rękę. Myślę, że przez dwa tomy może udzieliłam 3 korekt co do jakiejś rozkładówki. Natomiast w procesie pisania bardzo przydaje się plastyczny umysł, bo to dzięki wyobraźni można tworzyć nowe światy.

Projektuje Pani drewniane zabawki. Ile dotychczas wyszło ich spod Pani ręki i czy proces projektowania zabawki bardzo różni się od pisania i ilustrowania książki?

AN: Projektowałam. Od roku zajmuje się głównie pisaniem. Przez 7 lat zaprojektowałam prawi 200 zabawek z tego 30 opatentowałam. Tworzenie zabawek to była wielka, wielka przygoda. Jest to techniczny bardzo skrupulatny zawód. Podobnie jak z pisaniem podstawą jest reaserch. Kochałam to robić jednak pisanie daje mi więcej wolności i radości.

Zapach obrabianego drewna daje inną satysfakcję twórczą niż praca z tabletem graficznym?

AN: Praca fizyczna daje ogrom satysfakcji. Za każdym razem wzruszały mnie zdjęcia dzieci bawiących się czymś, co swój początek miało w moich myślach. Jednak to też ciężka fizyczna praca, ogrom obowiązków i przede wszystkim zarządzanie zespołem. Im bardziej firma się rozrastała tym mniej było miejsca na rysowanie, a coraz więcej czasu zajmowała logistyka, księgowość i HR.

Zabawki drewniane kojarzą się z minimalizmem. Jak zachęcić dziecko wychowane na głośnych, plastikowych zabawkach do prostoty drewna?

AN: Wracamy do pytania o to na czym skupić się podczas wychowywania dziecka. Mały człowiek to jest nasze lustro, każda cecha, której w sobie nie lubimy odbije się w nim. Nie wystarczy dać mu drewnianej zabawki aby wybrało ją, gdy sami patrzymy w ekran. Trzeba spędzić z nim czas, nauczyć go zabawy. Odpowiadam na te pytania, a z kuchni dochodzi mnie dyskusja jaką mój syn prowadzi ze swoim przyjacielem – oboje mają po 10 lat i rysują ogromną mapę piracką. W domu jest konsola do grania, tablety i telewizor – wybrali kartkę papieru i swoją wyobraźnię. Uważam to za największy swój sukces rodzicielski.

W 2020 r. magazyn BRIEF sklasyfikował Panią na 26 miejscu najbardziej kreatywnych osób w biznesie. Jak udaje się Pani łączyć artystyczną duszę z twardym prowadzeniem własnej marki?

AN: To bardzo ciężka praca, o której nikt nie mówi. Jestem umysłem analitycznym, widzę struktury, wzory, powtarzające się schematy – dlatego w biznesie czuję się jak ryba w wodzie. Od zawsze brakowało mi życia na wszystko co chciałabym zrobić. Fascynują mnie zawody, miejsca, ludzkie losy. Myślę, że po prostu jestem ciągle nienajedzona i ciekawa.

Jako rodowita krakowianka – czy Kraków jest dla Pani tłem i inspiracją do tworzenia nowych opowieści?

AN: Kocham to miasto. To mój dom, nigdzie nie czuje się tak dobrze. Moje życie jest bardzo spokojne, koncentruje się wokół mojego domu, bliskich, zwierząt. Kraków dużo mi dał. Moje korzenie są tutaj, moi dziadkowie i pradziadkowie pochodzą z tego miasta. Czuje się z nim nierozerwalnie związana.

Za co kocha Pani krówki?

AN: Za szok cukrowy (śmiech).

Dziękuję za rozmowę

Tagi:

Zostaw odpowiedź

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *