Sezon na wyjątkowe kwiaty na Dolnym Śląsku trwa w najlepsze. Pisaliśmy niedawno o wrocławskim dziwidle olbrzymim i o wałbrzyskich agawach. Teraz czas na albicję. Jeśli szukacie idealnego planu na najbliższy weekend, koniecznie kierujcie się w stronę Niemczy, a konkretniej Wojsławic. W tutejszym arboretum zakwitła właśnie prawdziwa botaniczna gwiazda – albicja jedwabista (Albizia julibrissin), szerzej znana jako drzewo jedwabne. Jej puszyste kwiatostany wyglądają jak delikatne, różowo-białe chmurki zawieszone między gałęziami, a sam ich widok potrafi przenieść myśli w tropikalne rejony Azji.
Albicja jedwabista zachwyca nie tylko oryginalną urodą, ale i delikatnym zapachem, który w pełnym letnim słońcu intensywnie przyciąga chmary motyli oraz pszczół. Choć wygląda filigranowo, jest to drzewo należące do rodziny bobowatych (i podrodziny brezylkowych), które naturalnie występuje w Azji – od Azerbejdżanu i Iranu, aż po Koreę i Chiny.
Z tą niezwykłą rośliną wiąże się kilka fascynujących faktów oraz językowych ciekawostek. Naukowe miano nadano jej w 1772 roku na cześć florenckiego naturalisty Filippo degli Albizzi. To on w 1749 roku zachwycił się tym drzewem w Konstantynopolu i sprowadził je do Europy. Z kolei człon julibrissin wywodzi się z języka perskiego i oznacza dosłownie „jedwabny kwiat” (gul – kwiat + abrisham – jedwab). W Iranie albicja nazywana jest Shabkhosb, a w Japonii Nemunoki (lub Nenenoki / Nemurinoki). Wszystkie te nazwy oznaczają dokładnie to samo: „śpiące drzewo” lub „nocny śpioch”. Wynika to z faktu, że pod osłoną nocy roślina delikatnie składa swoje liście do snu. Ze względu na historię jej podróży do Europy, dawniej nazywano ją „mimozą konstantynopolitańską”. W Stanach Zjednoczonych do dziś bywa często (i błędnie) określana różową mimozą (pink mimosa). W polskich kręgach botanicznych bywała też nazywana akacją jedwabną lub mimozą lenkorańską.
Albicja jedwabna znalazła swój idealny dom w malowniczej kotlinie na północnych stokach Wzgórz Dębowych, gdzie rozpościera się Arboretum Wojsławice – Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Położone zaledwie 50 km na południe od Wrocławia i 2 km na wschód od Niemczy miejsce zachwyca unikalnym mikroklimatem i zróżnicowanym ukształtowaniem terenu.
Wojsławice to gigantyczna, żywa encyklopedia natury. Tutejsza potężna kolekcja obejmuje aż 6532 gatunki i odmiany roślin drzewiastych oraz 7445 gatunków i odmian bylin. Tutejsze zbiory są tak unikalne, że Polskie Towarzystwo Ogrodów Botanicznych przyznało wielu z nich status Kolekcji Narodowych. Wojsławice słyną przede wszystkim z oszałamiających kolekcji liliowców (3550 odmian), różaneczników i azalii (1350 odmian, w tym historyczne odmiany Seidla) oraz bukszpanów. Od sierpnia 2021 roku status ten posiadają również tutejsze kolekcje hortensji, piwonii, barwinków oraz przedstawicieli rodziny oczarowatych.
Karolina Osińska-Marcińczyk, fot. Beata Zadara
Zobacz również:
* Wrocław: Dziwidło zakwitło
* Wałbrzych: Spektakularny spektakl natury – agawy zakwitły po 35 latach
