Prace konserwatorskie trwały… 30 lat. Dziś rusztowań już nie ma, a zwiedzający mogą podziwiać barokowe polichromie autorstwa Philipa Christiana Bentuma, uznawane za najwybitniejsze dzieło tego malarza na Śląsku.
Renowacja klasztornej biblioteki zakończyła się po trzech dekadach i trudno obok niej przejść obojętnie. Ogromna sala, dwa poziomy, światło wpadające przez wysokie okna i barokowe malowidło unoszące się nad głową robią niesamowite wrażenie. To miejsce przez lata było niedostępne, ukryte za rusztowaniami i pracami konserwatorskimi. Dziś można znów zobaczyć je niemal tak, jak oglądali je dawni cystersi Lubiąska biblioteka była kiedyś jednym z najważniejszych miejsc klasztoru — przechowywano tu cenne księgi, rękopisy i dokumenty gromadzone przez stulecia. Cystersi słynęli z ogromnego przywiązania do wiedzy, a ich klasztorne biblioteki należały do najważniejszych centrów nauki i kopiowania ksiąg w tej części Europy. Prace trwały tak długo, ponieważ zastosowano dość skomplikowaną technikę tłustej tempery nanoszonej bezpośrednio na gipsowe podłoże. Trzeba było poprawić też błędy po wcześniejszych próbach renowacji.
Biblioteka klasztorna w Lubiążu, znajdująca się w Opactwie Cystersów to jeden z najwspanialszych i najbardziej unikalnych zabytków śląskiego baroku. Ściany i sklepienie biblioteki pokrywają imponujące malowidła wykonane w latach 1735–1738. Ich autorem jest Philip Christian Bentum, ceniony malarz okresu baroku, który zastosował technikę iluzjonistyczną. Sprawia ona wrażenie, że sufit się „otwiera”, ukazując perspektywę architektoniczną i rozświetlone niebiosa. Dekoracje te są uznawane za jego najbardziej dopracowane dzieło na Śląsku. Biblioteka to monumentalna, dwukondygnacyjna sala o długości ok. 25 metrów, szerokości niemal 11 metrów i wysokości aż 12 metrów. W architekturze baroku uchodzi za unikalne dzieło sztuki. Jej konstrukcja oraz program artystyczny miały jedno zadanie: ukazać potęgę wiedzy, religii oraz samego zakonu cystersów. Przed zniszczeniem ściany dolnej i górnej kondygnacji były całkowicie zabudowane rzeźbionymi, ciemnymi regałami, które mieściły tysiące woluminów. Księgozbiór biblioteki w Lubiążu przestał istnieć jako jedna całość w 1810 r. i został rozproszony, jednak, znaczna część bezcennych książek oraz rękopisów przetrwała do dziś w innych instytucjach. W Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu przechowuje się bezcenne śląskie inkunabuły, stare druki i bogato zdobione kodeksy średniowieczne. Natomiast w Archiwum Państwowym we Wrocławiu znajdują się m.in. dawne dokumenty lokacyjne, kroniki klasztorne, akta gospodarcze oraz oryginalne bulle papieskie i akta opatów.
Agnieszka Góralczyk. foto: FB Fundacja Lubiąż, polska-org.pl
